در موارد درد جسمى و درد روحى نيز چنين است . اصوات مختلف و متفاوت از درون مى آيد كه حاكى از درد درونى روحى هستند و هيچ كدام در لغت يافت نمى شوند . زيرا آن ها نه اسم هستند و نه فعل و نه حرف ، صوت محض هستند كه تحت هيچ وضع لغوى قرار نمى گيرند . واضع لغت و عرف و اهل لغت هم اين اصوات گوناگون را « آه » ناميده اند خواه به صورت آه باشد و خواه به صورت هاهه - ، هاه هاه ، آخ ، ه - هى ، آى ، هِى ، اى ، وش ش ، و . . . يعنى همه گونه صوتى كه با نفس عميق « تنفّس صعدإ » بيايد ، آه است ، اين آه صوت نيست اسم صوت است و لذا در لغت معنى آن آمده است . كميل مجبور نيست « هاه هاه » على ( ع ) را با اسم آن ، كه آه است بياورد او مىتواند همان صوت « هاه هاه » يا « هاى هاى » را بياورد كه در لغت يافت نمى شود و در عرف چنين تعبيرى ( يعنى آوردن خود صوت به جاى اسم صوت ) رايج و شايع است . و نيز كميل مىتواند اسم صوت يعنى آه را بياورد ، همانطور كه در برخى متون ، آن ظبط شده و در برخى ديگر اين . بنابر اين ، علامه طباطبائى ( ره ) كم توجهى فرموده است زيرا علامه مجلسى ( ره ) در الفاظ موضوعه از آن جمله اسم صوت ، بحث نمى كند ، در خود صوت بحث مىكند .